การเลี้ยงผึ้ง ได้เริ่มมีผู้ทดลองดำเนินการในประเทศไทยในปี พ.ศ. ๒๔๘๓ แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากขาดความรู้ จนกระทั่งประมาณ พ.ศ. ๒๕๒๐ จึงเกิดการเลี้ยงผึ้งในระดับอุตสาหกรรมขึ้น โดยบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง การเลี้ยงผึ้ง เกิดจากสาเหตุที่น้ำผึ้งเริ่มหายาก เนื่องจากป่าไม้ถูกทำลาย ผึ้งและสัตว์ป่าขาดที่อยู่อาศัย การเลี้ยงผึ้งนอกจากจะได้น้ำผึ้งมาบริโภคแล้ว ยังสามารถนำผลผลิตจากผึ้ง มาใช้ประโยชน์ในด้านต่าง ๆ ได้ด้วย เช่น ด้านโภชนาการ : บริโภคเป็นอาหารเสริมสุขภาพ เช่น รวงผึ้ง (ที่มีตัวอ่อน) ให้โปรตีนสูง, น้ำผึ้งมีสารอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรต ด้านการแพทย์ : ใช้ในการรักษาโรค เช่น น้ำผึ้งช่วยในการรักษาแผล ในทางอุตสาหกรรม : ไขผึ้ง หรือที่มักเรียกว่าขี้ผึ้ง มีคุณสมบัติทางเคมีที่เป็นไขใช้เป็นส่วนผสมของเครื่องสำอาง

การเลี้ยงผึ้งพันธุ์
  เมนู
หน้าแรก
วัตถุประสงค์
คำอธิบายรายวิชา
แบบทดสอบก่อนเรียน
เข้าสู่บทเรียน
ุแบบทดสอบหลังเรียน
กระดานสนทนา
ห้องสนทนา
ติดต่อผู้จัดทำ
 



 

                        


 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

เอกสารอ้างอิง :
ไชยา อุ้ยสูงเนิน, ๒๕๓๒. การเลี้ยงผึ้งพันธุ์. ศูนย์ผลิตตำราเกษตรเพื่อชนบท.
พงษ์เทพ อัครธนกุล, ๒๕๓๔. ว่าด้วยผึ้งและการเลี้ยงผึ้ง, ไทยวัฒนาพานิช จำกัด.
สารานุกรรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เล่มที่ ๑๕.หอรัษฎากรพิพัฒน์ ในพระบรมมหาราชวัง. ๒๕๓๘.

 คำอธิบายรายวิชา   แบบทดสอบก่อนเรียน