ว่าว
ตี่จับ
ซ่อนหาหรือโป้งแปะ
ชักเย่อ
มอญซ่อนผ้า
หมากเก็บ
รีรีข้าวสาร
 
หน้าหลัก
ประวัติความเป็นมา
การละเล่น
 

          การละเล่นของเด็กไทย คือ การเล่นดั้งเดิมของเด็กและ
ผู้ใหญ่ สืบทอดต่อกันมา เล่นเพื่อความบันเทิงใจ มีทั้งมีกติกาและ
ไม่มีกติกา มีบทร้องหรือไม่มีบทร้อง บ้างมีท่าตื่นท่ารำประกอบ
เพื่อให้งดงาม และสนุกสนานยิ่งขึ้น ผู้เล่นและผู้ชมสนุกร่วมกัน
การละเล่นของไทย พบหลักฐานว่า มีเพียงกรุงสุโขทัยที่ชัดเจน
ปรากฏในบทละครเรื่อง "มโนห์รา" ครั้งกรุงศรีอยุธยา คือการเล่น
ว่าว ปลาลงอวน ลิงชิงเสา การละเล่นไทย แตกต่างไปตามสภาพ
ท้องถิ่น บางอย่างไม่สามารถจะชี้ขาดลงไป ได้ว่าเป็นการละเล่น
ของเด็กหรือของผู้ใหญ่ อย่างไรก็ตาม วิธีการเล่นส่วนใหญ่ก็จะมี
คุณค่าในทางเสริมสร้างพลานา ประเทืองปัญญา ช่วยให้อารมณ์แจ่มใส ฝึกจิตใจให้งดงามมีความสามัคคี
และสร้างคนดี

       การละเล่นของเด็กไทยใช่ไร้ค่า      เป็นเอกลักษณ์คงคุณค่ามาช้านาน  
 บรรพชนสร้างมาเพื่อลูกหลาน        อย่าให้กาลมามลายจนหายไป

 สอนลูกสอนหลานให้รู้จักเป็น         ให้การละเล่นเด็กไทยอยู่คู่ไทย
        ช่วยนำเหนี่ยวฟื้นฟูสู่นิสัย                สืบต่อให้เอกลักษณ์เราอยู่เนานาน"

(ปานหทัย ทนันไชย ผู้แต่ง)