อำเภอเทิง มีประวัติอันยาวนาน เริ่มมีการกล่วถึง

ตั้งแต่สมัยขุนเจื๋อง ราชโอรสของขุนจอมธรรมผู้

ปกครองเมืองภูกามยาว (จังหวัดพะเยา ในปัจจุบัน)

ประมาณจุลศักราช ๔๘๒ (พ.ศ.๑๖๖๓) เป็นหัวเมือง

ที่สำคัญของเมืองภูกามยาว ต่อมาได้แตกสาขาแยก

เมืองมากขึ้น เมืองเทิงจัดอยู่ในเขตปกครองของ

บริเวณนครน่าน ตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่

ร.ศ.๑๑๖(พ.ศ.๒๔๘๓) เรียกว่ากิ่งแขวงเมืองเทิง

เป็นหัวเมืองของบริเวณน่านเหนือ (หัวเมืองชั้นนอก

ที่อยู่ห่างไกลเรียกว่า บริเวณมีข้าหลวงบริเวณดูแล)

กิ่งแขวงเมืองเทิงได้จัดแบ่งหมู่บ้านเป็น ๑๔ แคว้น

ในปี ๒๔๕๗ แต่ต่อมาได้ แยกการปกครองจาก

จ.น่านมากขึ้นตรงต่อ จังหวัดเชียงราย ในปี พ.ศ.๒๔๗๕

แบ่งการปกครองออกเป็น ๑๐ ตำบล